Teatr

Broszura edukacyjna „Sploty ćwiczeń warsztatowych” na finał projektu „Trzy po trzy” w Teatrze Guliwer

Wraz z końcem roku Teatr Lalek Guliwer zakończył pierwszy etap realizacji projektu edukacyjnego „Trzy po trzy”. To pierwszy w Polsce projekt poświęcony nowoczesnej edukacji, który łączy teatry lalkowe. W trzech miejscach – w Teatrze Guliwer w Warszawie, Teatrze Pinokio w Łodzi oraz Teatrze Baj Pomorski w Toruniu – w 2014 roku aktorzy przygotowali po trzy

[ Czytaj więcej ]

Zatańczyć na scenie Teatru Wielkiego…

Opera to miejsce naprawdę magiczne. Zwłaszcza, gdy wejdzie się za kulisy! Miasto w mieście, w którym znajdziemy kilkadziesiąt pracowni, dzięki którym Teatr jest samowystarczalny w tworzeniu spektakli, wielkie magazyny archiwizujące dekoracje i stroje, tajemnicze podziemia, w których kryje się nawet specjalna teatralna jednostka straży pożarnej i wielkie maszynownie odpowiedzialne za pracę sceny… I przede wszystkim

[ Czytaj więcej ]

Teatr lalkowy? Czemu nie!

Kto z nas dorosłych nie słyszał o teatrze lalkowym, o kukiełkach, pacynkach, jawajkach? Może nawet niektórzy brali udział w spektaklach jako animatorzy, scenografowie, lub po prostu jako obserwatorzy przedstawień. Warto zastanowić się, jakie odczucia i jakie emocje wywoływały w nas spektakle lalkowe wtedy, kiedy byliśmy jeszcze dziećmi. Dlaczego? Chociażby po to, abyśmy odkryli teatr lalkowy

[ Czytaj więcej ]

Teatr uczy wszystkiego

Zajęcia teatralne mogą być uczeniem się tekstu na pamięć i ćwiczeniem intonacji, jak ten tekst powiedzieć. Ale mogą być też wspaniałą przygodą, zabawą z własną wyobraźnią i rozwinięciem wielu aspektów osobowości młodego człowieka, a i starszego też.

[ Czytaj więcej ]

Opolski ambitny projekt „TEATR. Poczuj to!”

Wystrzeganie się krzywdzących osądów i krytyki jest trudne, gdy nie rozumiemy tego, co obce, często niezrozumiałe. Podobnie bywa z emocjami – by uporać się z nimi, trzeba umieć je rozpoznać i nazwać. Projekt Opolskiego Teatru Lalki i Aktora to cenne, aktywne spotkania dotyczące wrażliwej otwartości na dialog.

[ Czytaj więcej ]

Kamishibai po polsku

Kiedy w drugiej połowie lat 90-tych organizowałam z bibliotecznym zespołem kamishibai dla małych czytelników, nie sądziłam, że powrócę do tego w XXI w. Do wykorzystania tej formy przed laty zachęciła mnie prof. Joanna Papuzińska. Dziś uczyniła to właścicielka Wydawnictwa Tibum – pani Zofia Wolska, która zajęła się „papierowym teatrem” – czyli magiczną skrzynką i, na

[ Czytaj więcej ]

Mamy chrapkę na… Rabkę, czyli słów kilka o Teatrze Lalek

Żałowaliśmy szczerze, że podczas trzytygodniowego pobytu w Rabce nie udało nam się zobaczyć więcej spektakli! Wybraliśmy się na wszystkie możliwe w tym okresie sztuki, a wczytując się w repertuar i oglądając zdjęcia w galerii – apetyt rósł nam coraz bardziej! Teatr Rabcio grywa często poza siedzibą – jeżdżąc do mieszkańców małopolskich miast i miasteczek, a

[ Czytaj więcej ]

Język bez słów – teatr tańca dla dzieci

Nie od wczoraj wiadomo, że niemowlęta potrafią porozumiewać się z otoczeniem za pomocą ruchu. Metoda Sign2Baby (w Polsce rozpowszechniona dzięki Danucie Mikulskiej i znana szerzej jako „bobomigi”) autorstwa Josepha Garcii jest oparta na prostym systemie gestów, których wykonywania i stosowania potrafią nauczyć się już sześcio- siedmiomiesięczne dzieci. Język migowy dla niemowląt umożliwia przedwerbalną komunikację pomiędzy

[ Czytaj więcej ]

Stary Browar Nowy Taniec dla Dzieci – pierwszy taki projekt w Polsce

Ruch jest naturalną formą ekspresji dziecka. Przed i ponad słowami jest zawsze dynamika ciała. Koncentracja na tym, co fizyczne, cielesne łączy taniec współczesny z percepcją dziecka. Dzieci w doskonały, wręcz sensoryczny sposób rozumieją język tańca. Wciąż jednak brakuje w naszym kraju ciekawych propozycji artystycznych wykorzystujących ten potencjał – spektakli teatru tańca współczesnego, tworzonych z myślą

[ Czytaj więcej ]

Teatranki – poranne zabawy teatralne

W niedzielne poranki w Instytucie Teatralnym robi się tłoczno i gwarno, korytarze opanowują dzieci. Niektóre maluchy już od progu głośno domagają się zdjęcia czapek i kurtek, witają rówieśników – widać, że znają Instytut i czują się tu jak w domu. Inne nieśmiało i z ciekawością rozglądają się wokół – są tu pierwszy raz.

[ Czytaj więcej ]